WAAR IK DOOD HAD MOETEN GAAN

© The life of Joy – Joy van Zetten. Waar ik dood had moeten gaan.

De titel is misschien een beetje heftig en ik twijfelde heel erg of ik het wel online wilde zetten. Maar de laatste tijd was ik een beetje mijn motivatie kwijt. En toen ik dit stuk weer las ontstond er weer een vlammetje in mij. Van daar toch mijn verloren stuk tekst uit 2015 hier.

Hier zit ik dan. Alleen op een stoepje. Links van mij zijn er twee mannen druk bezig met het repareren van een busje. Aan de overkant van de drukke straat zijn nog wat winkeltjes. Het verkeer blijft door rijden. Ik raak in een soort trans terwijl ik naar de overkant kijk. Mijn zicht word vaag en ik hoor steeds minder. Het enige wat ik hoor is de auto’s die langs rijden. Zoof. En gelijk nog één, zoof.

Langzaam worden mijn ogen waterig. En langzaam dringt het tot me door; ik had hier dood moeten gaan. Hier werd ik geschept door een auto. Hier schoof mijn lichaam meters over het asfalt. Hier lag ik met pijn en een motor op mijn benen. Uiteindelijk bleek dat ik niks ernstigs had. Ik had wat gekneusde ribben, enkels, schouders en een lichaam als of er een kaasschaaf langs me heen is gegaan.

Ik veeg snel mijn tranen weg en kijk paniekerig om mijn heen. Jeez. ‘Jij wilde hier heen Joy,’ zeg ik tegen mezelf. Hier weer zijn voelt raar. Alles en iedereen vond het een wonder dat ik er nog was, van schade experts tot medici. Waarom ben ik er dan nog? Waarom heb ik deze 2e kans gekregen. Wat ziet de universe nog in mij wat ik niet zie?

Terwijl al deze dingen door mijn hoofd gaan voel ik iets in mijn buik. Niet een pijn, maar eerder een soort verliefdheid gemixt met gezonde zenuwen. ‘Waarom zie ik het zelf niet wat ik nog allemaal te bieden heb.’ Er ontstaat ook een soort woede in mij. Waarom kan ik niet gewoon tevreden zijn, en dingen accepteren.

Hier zit ik dan, op een warme 8 oktober in Ibiza. Maar het aller warmse is het gevoel wat ik van binnen heb. Na zo een klote jaar lacht de universe me weer toe. Nee. Ik lach me zelf toe. Ik ben de enige die in de weg staat van mijn eigengeluk. Angst en onzekerheid staan in de weg. En ik ben ook de enige die er wat aan kan doen, die kan vechten.

Share:

3 Reacties

  1. 11/23/2016 / 18:55

    Wat een super heftig verhaal maar erg mooi geschreven. Hoe cliché het ook klinkt, het was gewoon “je tijd” niet. Wel erg knap dat je terug naar die plek durfde gaan, maar ook ergens wel nodig denk ik om er de nodige afstand van te kunnen nemen!

    XX Naomi

  2. Elles
    11/24/2016 / 13:58

    ❤️ Mooi stukje schatje. Heel mooi. Dikke knuf

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *