HET IS TIJD

Het is tijd. Drie woorden die zo veel kunnen betekenen. Vandaag zijn deze woorden zwaar. Ik spreek (of typ) ze met pijn in mijn hart. Want ja, het is tijd. Tijd om te stoppen, tijd om wat anders te gaan doen, tijd om op andere dingen te focussen.

Vandaag is voor mij een mooi moment om deze brief/post eindelijk te publiceren. Vandaag, 22 september 2018 blog ik precies 9 jaar. Het nummer negen komt veel voor in mijn leven, en ik zie dit als een mooi symbol. Ik begon in 2009 met bloggen, ik ben geboren op de 9e en ik woon nu ook op de huisnummer 9. Na negen mooie jaren is voor mij het cirkeltje rond.

Ook is er de afgelopen week het een en ander mis gegaan. Ik wilde steeds inloggen voor deze post. Uiteindelijk moest ik mijn wordpress verwijderen en handmatig terug zetten. Ook een back up van 9 jaar doet het niet. Ik ben dus ook veel foto’s en ontwerpen kwijt. Normaal zou ik hier een week om huilen. Maar ik kan dit goed los laten. Zo lang ik maar deze laatste post kon schrijven.

Bereid je maar vast voor, er komt een lange afscheidsbrief aan.

Al vaker heb ik verteld hoe ik als 16 jarige begon met bloggen, en ik toen nooit had verwacht hoe lang ik het zou volhouden en hoe leuk ik het zou gaan vinden. Voor mijn blog was ik ook altijd al bezig met websites, html en layouts maken. Ik vond het gewoon leuk om creatief bezig te zijn. Daarom was een blog een mooie stap voor mij.

Na mijn afstuderen werd bloggen toch wat moeilijker. Ik kon niet meer stiekem foto’s bewerken of teksten schrijven tijdens de les. Toch bleef ik vol houden omdat ik van mijn blog hield. Langzamerhand blogte ik steeds minder. Ik deelde af en toe nog fotografie, outfits of persoonlijke updates.  Toch werd dit steeds minder. De passie voor content maken zat nog steeds in mij, hierdoor bleef ik volhouden. We weten het allemaal, Instagram werd steeds meer en meer een belangrijk platform. Ik merkte dalende cijfers op mijn blog, maar mijn instagram bleef groeien.

De afgelopen tijd klote ik een beetje aan. Ik poste onregelmatig. Maakte wel content, maar vroeg me af waarom ik het nog zou bloggen. Toch kon ik mijn blog niet los laten. Ik probeerde keer op keer dat vuurtje weer aan te wakkeren. Want ik houd echt van mijn blog. Los laten zou ik toch nooit kunnen.

Tot op een dag ik realiseerde wat mijn gevoelens waren. Ik keek met nostalgie en heel veel liefde naar mijn blog. Maar niet meer met passie. Op dat moment maakte ik gelijk de beslissing. Ik ga stoppen. Het kan zijn dat het voor jullie toch als een verassing komt. Vooral omdat ik afgelopen mei dacht weer een passie te hebben gevonden. Nu pas kan weet ik dat het liefde is, maar geen passie.

Ook heb ik de knoop al meer dan en maand geleden door gehakt. Ik wilde nog graag een paar toffe posts publishen, maar het kwam er gewoon niet van. Dat komt denk ik vooraal door dat ik in mijn hoofd al een beslissing had gemaakt. Iets half bakken doen, doe ik niet aan. Het is alles of niets.

Dit is ook precies de reden dat mijn blog niet wordt verwijderd. Ik ben een kei in drastische beslissingen nemen zonder daar nog een keer over na te denken(zoals het knippen van mijn haar), om daar vervolgens toch weer spijt van te hebben. Mijn blog zal altijd ergens op het internet blijven zweven.

En hier komen de tranen,

In al deze jaren heb ik zo veel plezier gemaakt. Ik ben opgegroeid met een online dagboek. Ik deelde mijn issues(en dat waren er ongelofelijk veel) maar ook mijn blije momenten, liefdes en passies. Zelf ben ik denk ik wel 5 keer compleet veranderd. Ik knipte mijn haar, liet mijn haar weer groeien om het vervolgens weer te knippen.  Mijn hartje is gebroken maar ik vond ook mijn grote liefde waar ik nu mee verloofd ben. Ik kreeg verschillende diagnoses, maar kreeg ook eindelijk de juiste hulp. Ik zei de middelbare school midden in het jaar gedag om mijn fotografie passie te volgen. Met zo veel plezier deed ik de opleiding fotografie. Na de opleiding deelde ik mijn kleine depressie en mijn worsteling met de rest van mijn leven. Alles wat mij overkwam deelde ik met jullie. Zoals ik al zei: The life of Joy was echt mijn online dagboek.

Daarbij heb ik zo veel mooie mensen mogen ontmoeten, zowel offline als online. Ook erg ongelofelijk zijn alle dingen die ik mocht doen vanwege mijn blog. Ik ging naar fashion week met de meeste gezellige meiden, ik sliep in mooie hotels, kreeg spullen opgestuurd en maakte vooral heel veel plezier.

Er zijn zo veel mooie momenten. Te veel om allemaal op te noemen. Het is onmogelijk ze allemaal nog een keer hier te delen. Maar ik herinner me ze allemaal. Vaak als ik herinneringen ophaal, weet ik dat ik daarna ergens foto’s heb gemaakt voor mijn blog en wat ik aanhad. Mijn moeder hoeft maar twee woorden over een bepaalde post te zeggen en ik weet welke ze bedoelt, welke foto’s er bij staan en wat de titel is.

In deze post deel ik nog een keer mijn favoriete foto’s. Alle foto’s zijn mijn favoriet, mar deze zijn mijn favorite favorites. Zelf gemaakt, van mij, van events, van reizen. Hier komen ze.

Maar wat nu?

Voorlopig blijft mijn blog nog even online. Ik heb er aan gedacht mijn blog te verhuizen. Alles te printen. Maar uiteindelijk wist ik het toch niet zeker allemaal. Dus voor nu blijft alles even online staan.

Oke, en dan?

Ik blijf de content maken waar ik zo dol op ben. Fotografie combineren met grafisch vormgeving blijf ik té gek vinden. Ook wil ik mij iets meer richten op gedichten. Ik kwam op mijn harde schijf oude schrijfsels tegen, die ik eigenlijk heel goed vond. Laten we ook de mode passie niet vergeten. Deze hele mix deelde ik altijd op mijn blog, en zal ik voortaan op Instagram delen.

Omdat het delen op Instagram zo veel makkelijker gaat, kan ik in mijn vrijetijd compleet bezig zijn met het maken van content. Net zoals op mijn blog zal het de ene dag een oppervlakkige outfits post zijn, en vervolgens weer een post over mijn borderline issues. Ik hoop dat jullie met mij mee gaan die kant op.

Mijn fotografie zal direct op mijn portfoliowebsite komen, en ik zal dat altijd vermelden op mijn Instagram en Twitter.

Dus ja.

Dit was het dan.

Ohja, bedankt.

Bedank aan iedereen die mij deze afgelopen negen jaar heeft geholpen met mijn blog op wat voor manier dan ook. Iedereen bedankt die ooit maar één foto van me heeft gemaakt voor mijn blog. Bedankt voor iedereen die ooit maar één comment heeft achter gelaten. Bedankt voor iedereen die het bloggen zo leuk maakte.

Een speciaal bedankje voor de volgende mensen

Mama, bedankt voor al je geduld en het maken van vele, vele, vele outfit foto’s. Ook al vond je de outfit niks, of had je wat beters te doen. Toch gingen we samen altijd op pad en hadden we eigenlijk ook de grootste lol. Je keurde het bloggen in het begin een beetje af, maar oh wat ben jij vaak trots op mij geweest als ik weer iets tofs mocht doen.

Jeroen, bedankt voor het steunen. Vanaf dag één vond je dat ik lekker moest doen waar ik zelf zin in had, ookal vond de rest van de wereld bloggen maar raar. En ook bedankt voor alle foto’s en video’s die jij van mij hebt gemaakt zonder er iets voor terug te willen, gewoon omdat je van me houd.

Florian, bedankt voor de rare awkward foto’s die jij van mij hebt gemaakt. Je vond het altijd maar ongemakkelijk als jij foto’s van mij moest maken. Je dacht altijd dat mensen dan zouden denken dat je een raar mannetje was die foto’s van z’n, en ik quote ‘mokkel’ aan het maken was.

Florens, ook jij bedankt voor de foto’s. Altijd als we ergens heen gingen wist je wel hoe laat het was als ik lief naar je lachte en mijn camera uit de tas toverde.

Roy, bedankt voor het steunen. Ook toen ik eerder twijfelde zei je tegen mij:’waarom stoppen als je er van houd? Dan doe je het toch onregelmatig? Je moet gewoon doen wat goed voelt.’

Bo, jij ook bedankt voor de leuke ‘blog-middagjes’. Wij gingen er op uit voor foto’s maar uiteindelijk waren we tijdens te lunch veels te lang aan het kletsen en hadden we het mega gezellig.

Oma, jij hebt ooit één foto van mij gemaakt voor mijn blog. Ik zag er toen mega goed uit. Jammer dat de foto zwaar onscherp was. Ik hou hierdoor niet minder van je!

Ja.

Dit was het echt.

Heel veel liefde voor jullie. Bedankt voor het komen en gaan. Voor het klikken op mijn linkjes, het lezen van mijn teksten en het liken van mijn foto’s.

Echt, echt uit de bodem van mijn hart: bedankt voor deze negen jaartjes.

Ik wens jullie niks behalve het beste.

-Joy

 

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *